Ψώνια

Πες μου πώς ψωνίζεις να σου πω πως είσαι, λέει μια παλιά σοφή κινέζικη παροιμία.  Εγώ είμαι μάλλον μια διχασμένη προσωπικότης. Όσον αφορά τις αγορές ρούχων, θάλεγα ότι είμαι παρορμητική. Όταν έχω φράγκα, σπάνιο πράγμα πια, μπαίνω και βγαίνω με ρούχα που συχνά αποδεικνύονται άχρηστα. Όταν όμως πρόκειται για είδη που αφορούν στο σπίτι, το καλό πράγμα αργεί, το ψάχνω, το περιμένω, το ονειρεύομαι, γενικώς δεν βιάζομαι. Δεν ξέρω αν ο Μέρφι το είπε και αυτό, αλλά τις περισσότερες φορές, όταν ψάχνω κάτι που στο μυαλό μου είναι απόλυτα συνηθισμένο, δεν το βρίσκω ποτέ κι ας ξέρω ότι υπάρχει. Χρόνια οκτώ τώρα ψάχνω ένα πορτ μαντό. Ξέρετε, από κείνα τα παλιακά, με το σκαλισματάκι στο σκούρο ξύλο, τον καθρέφτη, το ράφι για το καπέλο, την ομπρελοθήκη.

Τόχω δει στην τηλεόραση, τόχω δει σε εστιατόριο στη… Μάλτα, γενικώς ξέρω ότι υπάρχει. Γιατί εγώ δεν το βρίσκω; Οκτώ χρόνια η εσοχή που θα το υποδεχτεί κάποτε μένει άδεια να το περιμένει. Οι επισκέπτες στέκονται αμήχανα με τα πανωφόρια στο χέρι ψάχνοντας κάπου να τα ακουμπήσουν. Λέω να συμβιβαστώ με την ιδέα του προσωρινού κρεμασταρίου σαν αυτό, αλλά φοβάμαι ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.