cox&cox

Χιονίζει έξω κι εγώ ονειρεύομαι την άνοιξη. Έχει να φανεί ο ήλιος βδομάδες τώρα. Το σεργιάνι στη σελίδα cox and cox φέρνει στο νου αγγλικά καλοκαιρινά πρωινά στις εξοχές και τις ηρωίδες της Τζέιν Όστιν.

It's snowing outside and I dream of spring. He've have no sun for weeks now. The promenade on the cox and cox site brings to mind English summer mornings in the countryside and the heroines of Jane Austen.

Σας αρέσει η ασπρίλα;

Σας αρέσει η ασπρίλα, τελευταία λέξη της μόδας στο ιντέριορ ντιζάιν; Εμένα όχι, μου θυμίζει νοσοκομείο, εργαστήριο γενετικής κα τέτοια. Πάντως ρίξτε μια ματιά σ' αυτό το εστιατόριο στο Yatzer.

Ψώνια

Πες μου πώς ψωνίζεις να σου πω πως είσαι, λέει μια παλιά σοφή κινέζικη παροιμία.  Εγώ είμαι μάλλον μια διχασμένη προσωπικότης. Όσον αφορά τις αγορές ρούχων, θάλεγα ότι είμαι παρορμητική. Όταν έχω φράγκα, σπάνιο πράγμα πια, μπαίνω και βγαίνω με ρούχα που συχνά αποδεικνύονται άχρηστα. Όταν όμως πρόκειται για είδη που αφορούν στο σπίτι, το καλό πράγμα αργεί, το ψάχνω, το περιμένω, το ονειρεύομαι, γενικώς δεν βιάζομαι. Δεν ξέρω αν ο Μέρφι το είπε και αυτό, αλλά τις περισσότερες φορές, όταν ψάχνω κάτι που στο μυαλό μου είναι απόλυτα συνηθισμένο, δεν το βρίσκω ποτέ κι ας ξέρω ότι υπάρχει. Χρόνια οκτώ τώρα ψάχνω ένα πορτ μαντό. Ξέρετε, από κείνα τα παλιακά, με το σκαλισματάκι στο σκούρο ξύλο, τον καθρέφτη, το ράφι για το καπέλο, την ομπρελοθήκη.

Τόχω δει στην τηλεόραση, τόχω δει σε εστιατόριο στη… Μάλτα, γενικώς ξέρω ότι υπάρχει. Γιατί εγώ δεν το βρίσκω; Οκτώ χρόνια η εσοχή που θα το υποδεχτεί κάποτε μένει άδεια να το περιμένει. Οι επισκέπτες στέκονται αμήχανα με τα πανωφόρια στο χέρι ψάχνοντας κάπου να τα ακουμπήσουν. Λέω να συμβιβαστώ με την ιδέα του προσωρινού κρεμασταρίου σαν αυτό, αλλά φοβάμαι ότι ουδέν μονιμότερον του προσωρινού.

Διονύσης Σαββόπουλος - Νανούρισμα

Νανούρισμα

Τι ωραία αυτή η εκτέλση!

Νανούρισμα
Νάνι το παιδί μου νάνι που δεν ήθελε νερό,
τ' άλογό μας το μεγάλο. Αχ καρδούλα μου ποιος ξέρει
τι να λέει το ποταμάκι στο λιβάδι το χλωρό.

Κι έχει πόδια λαβωμένα, τραχηλιά κρουσταλλιασμένη,
έχει ένα ασημένιο λάζο καρφωμένο μες στα μάτια.
Μόνο μια φορά σαν είδε τ' αντρειωμένα τα βουνά
εχλιμίντρισε κι εχάθη στα νερά τα σκοτεινά.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
αχ μαράζι μες στο χιόνι. Νάνι το γαρούφαλό μου
που τη γης δάκρυο ποτίζει, τ' άλογό μας το καλό.

Μην έρχεσαι μη μπαίνεις, το παρεθύρι κλείστο
με φυλλωσιές ονείρου, μ' όνειρα φυλλωσιάς.
Κοιμάται το παιδάκι μου, σωπαίνει το μωρό μου.

Αχ πού πήγες άλογό μου που δεν ήθελες να πιεις,
άλογο της χαραυγής.

etsy.com

Πολύ μου αρέσει όταν ανακαλύπτω ελληνικά "μαγαζάκια" στο etsy, τον παράδεισο των απανταχού χειροτεχνών. Τελευταία ανακάλυψη τα κοσμήματα του δια χειρός. Χαίρομαι που και οι Έλληνες δειλά δειλά μπαίνουμε στο παιχνίδι του διαδικτύου και οργανωνόμαστε με μοντέρνους όρους, συνεργαζόμαστε και δικτυωνόμαστε. Παράδειγμα το αγαπημένο ιστολόγιο των Ελλήνων του etsy http://etsygreekstreetteam.blogspot.com/!

Χειροποίητα

Δεν πετάμε τίποτε! Χαρτιά που περισσεύουν, κόλλες με χρυσόσκονη από τα χριστουγεννιάτικα στολίδια, παλιές μομπονιέρες, όλα στην...ανακύκλωση!

Λαχτάρησα μιά χώρα

Ποίηση: Ιάκωβου Καμπανέλλη
Σύνθεση: Μίκη Θεοδωράκη 1975, Βραχάτι.

Από το θεατρικό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη
ΕΧΘΡΟΣ
που ανέβασε ο θίασος Καζάκου - Καρέζη το 1975

Έχω κολλήσει εδώ και μέρες με αυτό το τραγούδι. Σαν να ξαναβρίσκω τις αληθινές αξίες της ζωής. Που τις ξεχάσαμε...που τις χάσαμε....

Λαχτάρησα μια χώρα, γυρεύω ένα νησί
που οι άνθρωποι να λενε ό,τι μου λες κι εσύ
Βροχούλα στα μαλλιά σου στα μάτια η χαραυγή
φωνή που σε θηλάζει μια μάνα υπομονή
Να σπείρω ένα χωράφι και κάθε πρωινό
πόση ζωή έχει πάρει να βγαίνω να μετρώ
Θέλω να σε κρατήσω θέλω να σ' αγαπώ
για όσα έχουν σωπάσει να σκύψω να σου πω.
Και σα θα μεγαλώσεις το λάδι απ' την ελιά
ίσια να το μοιράζεις στα δώδεκα παιδιά
Να ρίξουν ένα γέλιο να πάει ως την πηγή
να σηκωθούν οι μέρες που καρτερούν εκεί.
Βροχούλα στα μαλλιά σου στα μάτια η χαραυγή
φωνή που σε θηλάζει μια μάνα υπομονή.

DESIGN D'AUTORE LIFESTYLES AND TRENDS

Λίγα περιοδικά στο facebook είναι τόσο συναρπαστικά, όσο το DESIGN D'AUTORE. Μου κόπηκε πάλι η ανάσα χαζεύοντας τις φωτογραφίες του   Gilbert Garcin. Θαυμάστε α) τις φωτογραφίες β) το σάιτ design d' autore που χαζεύω με τις ώρες.

Ερασιτεχνισμοί

Πώς κόβει κανείς το τσιγάρο; Απασχολώντας τα χέρια του φυσικά. Έτσι ξεκινησε η ιστορία της κάρτας. Όσο ξεθύμαινε η μυρωδιά του τσιγάρου στους τοίχους και τις κουρτίνες, τόσο γέμιζε το δωμάτιο χαρτιά, χάντρες, κορδέλες, κόλλες και σιλικόνες. Το βιβλιοπωλίο της γειτονιάς υποδέχτηκε τις δημιουργίες μου φιλόξενα και μέ έκπληξη είδα ότι ο κόσμος της γειτονιάς μου ανταποκρίθηκε στις κάρτες ... για γάμους και βαφτίσεις μόνο! ...

What's in a name?

 Ο τίτλος μιας συλλογής φωτογραφιών ενός φίλου στο facebook μου κόλλησε στο μυαλό εδώ και μήνες: Κάτι να γίνεται. Μα πώς τον βρήκε έτσι πιασάρικο, έξυπνο, περιγραφικό, αφηγηματικό; Κολλάω εγώ σε κάτι τέτοια. maria nostra, θα λένε το δικό μου μπλογκ. Μαρία, η Μαρία μας. Και θάλασσες, οι θάλασσές μας. Διαλέγετε και παίρνετε