Δεν μπορώ ακόμη να πάω διακοπές. Προσπαθώ να ξεκλέβω ώρες για μια βουτιά στις κοντινές παραλίες. Αισθάνομαι ευλογημένη σ'αυτή τη χώρα που ακόμη κι αν η θάλασσα είναι μακριά, δεν είναι τόσο μακριά που να μην μπορείς να βυθιστείς στα λυτρωτικά νερά της.
I can't go for vacations for now. I am trying to steal hours gor a dive into nearby beaches. I feel so blessed to live in a country where a beach is never too far away for a dive into cathartic crystal clear salty water!
Είναι ανάρτηση γκρίνιας τούτη εδώ. Είναι για μόδες και συνήθειες που αντιπαθώ, αλλά πέφτω πάνω τους συνέχεια όταν περιφέρομαι στο διαδίκτυο.
It's a whining post. It's about trends I dislike, from which I cann't esape while my walks on the internet.
Πάμε λοιπόν - Ok, here we go!
1. Τελειότητα από διακοσμητές που δεν περιλαμβάνει βιβλία, τηλεόραση, εφημερίδες - Interior designers' perfectness, but look: no books, no papers, no tv-sets.How normal (healthy) is this?
2. Υπάρχουν βέβαια βιβλία, αλλά είναι μόνο διακοσμητικά. Ταιριάζουν με τους τοίχους, τα έπιπλα, τις κουρτίνες, και το χειρότερο είναι τοποθετημένα κατά χρώμα! - There are books of course, but they are only decorative objects. They are there to fit with furniture, curtains, and even worse, the are arranged by cover color!
3. Η μόδα του βαρετού κουρελιάρικου (ευτελούς, πενιχρού, ή όπως αλλιώς μεταφράζεται στα ελληνικά η λέξη shabby) - Shabby
4. Νεκρά ζώα στους τοίχους, στο πάτωμα, στα έπιπλα. Βαρβαρότης. - Dead animals on the walls, on the floor, on the furniture. Barbarian.
5. Δεκαετίες 1950 - 1960 - 1970. Το πράγμα χειροτερεύει με τις φριχτές ταπετσαρίες στους τοίχους. - Midcentury. It get's even worse with the dreadful wallpapers.
Στίχοι: Κώστας Λειβαδάς
Μουσική: Κώστας Λειβαδάς
Πρώτη εκτέλεση: Ελένη Τσαλιγοπούλου
Εγώ σ' αγάπησα εδώ
Που να 'σαι τώρα που γυρνάς
Σε ποιο καινούργιο ουρανό χρώματα κλέβεις;
Ένιωσες πάλι τα φτερά
Τι σου 'βαλε ξανά φωτιά
Σε ποιο λιμάνι, ποιο σταθμό, καρδιά γυρεύεις;
Πώς να κρατήσει το κορμί απόψε η νύχτα
Τώρα ο κόσμος έχει χάσει μια στροφή
Εγώ δε μίλησα, για θαύματα δεν είπα
Δε σου στάθηκε κανένας πιο πολύ
Εγώ σ' αγάπησα εδώ
Με τα φεγγάρια της βροχής
Περίμενες τόσο καιρό να ξαποστάσεις
Έφτανε να χαμογελάς
Να σε κοιτάζω όταν ξυπνάς
Κι ούτε που σκέφτηκα ποτέ πως θα ξεχάσεις
Παραμυθάκι μου σκληρό
Όπου κι αν είσαι και γυρνάς
Για μένα εκεί να μη ρωτάς
Εγώ σ' αγάπησα εδώ.
Lyrics: Kostas Leivadas
Music: Kostas Leivadas
First version: Eleni Tsaligopoulou
I loved you here
Where could you be now, where are you wandering
In what new sky are you stealing colors?
You once again felt the wings
What set you again on fire
In which port, which station, are you looking for a heart?
How can the night sustain the body tonight
Now the world has missed a turn
I didn't speak of miracles
No one stood by you more
I loved you here
With the moons of rain
You waited for so long to get some rest
It was enough to see you smile
To watch you when you wake up
And I never even thought that you might forget
My harsh fairy tale
Wherever you may be and wandering
Don't ask about me there
I loved you here
